راه رندی

نباشد عيب پرسيدن، ترا خانه كجا باشد؟

نشاني ده اگر يابيم و آن اقبال ما باشد

تو خورشيد جهان باشي ز چشم ما نهان باشي

تو خود اين را روا داري و آنگه اين روا باشد

درين آتش كبابم من، خراب اندر خرابم من

چه باشد اي سر خوبان، تني كز سر جدا باشد

دل من در فراق جان، چو ماري سرزده پيچان

بِگِردنقش تو گَردان، مثال آسيا باشد

خود او پيدا و پنهانست، جهان نقش است و او جان است

بينديش اين چه سلطانست، مگر نور خدا باشد

خروش و جوش هر مستي، ز جوش خُمِّ مِي باشد

سبكساري هر آهن، ز تو آهن ربا باشد

خريدي خانۀ دل را، دل آنِ تست مي داني

هر آنچه هست در خانه، از آنِ كدخدا باشد

زند آتش در اين بيشه، كه بگريزند نخجيران

ز آتش هر كه نگريزد، چو ابراهيم ما باشد

(مولانا دیوان شمس)