دو کس رنج بیهوده بردند و سعی بی فایده کردند: یکی آن که اندوخت و نخورد و دیگر آنکه آموخت و نکرد.
علم چندان که بیشتر خوانی
چون عمل در تو نیست، نادانی
نه محقّق بود نه دانشمند
چارپایی برو کتابی چند
آن تهی مغز را چه علم و خبر
که برو هیزمست یا دفتر
(گلستان سعدی)ولادت حضرت علی «ع» مولای متقیان را به همه تبریک عرض می کنم.
ناشناسی که به تاریکی شب می برد شام یتیمان عرب
به امید اینکه زندگی اون حضرت سرلوحه زندگی ماهم بشه.
بي همگان بسر شود بي تو بسر نمي شود
داغ تو دارد اين دلم جاي دگر نمي شود
ديدۀ عقل مست تو چرخۀ چرخ پست تو
گوش طرب بدست تو بي تو بسر نمي شود
جان ز تو جوش مي كند دل ز تو نوش مي كند
عقل خروش مي كند بي تو بسر نمي شود
خمر من و خمار من باغ من و بهار من
خواب من و قرار من بي تو بسر نمي شود
جاه و جلال من تويي ملكت و مال من تويي
آب زلال من تويي بي تو بسر نمي شود
گاه سوي وفا روي گاه سوي جفا روي
آنِ مَني كجا روي بي تو بسر نمي شود
دل بنهند بر كني توبه كنند بشكني
اين همه خود تو مي كني بي تو بسر نمي شود
بي تو اگر بسر شدي زير جهان زبر شدي
باغ ارم سقر شدي بي تو بسر نمي شود
گر تو سري قدم شوم ور تو كفي علم شوم
ور بروي عدم شوم بي تو بسر نمي شود
خواب مرا ببسته اي نقش مرا بشسته اي
وز همه ام گسسته اي بي تو بسر نمي شود
گر تو نباشي يار من گشت خراب كار من
مونس و غمگسار من بي تو بسر نمي شود
بي تو نه زندگي خوشم بي تو نه مردگي خوشم
سر ز غم تو چون كشم بي تو بسر نمي شود
(دیوان شمس مولانا)
پيش ازينت بيش ازين انديشۀ عشاق بود
مهرورزي تو با ما شهرۀ آفاق بود
ياد باد آن صحبت شبها كه با نوشين لبان
بحث سر عشق و ذكر حلقة عشاق بود
پيش ازين كين سقف سبز و طاق مينا بركشند
منظر چشم مرا ابروي جانان طاق بود
از دم صبح ازل تا آخر شام ابد
دوستي و مهر بر يك عهد و يك ميثاق بود
سايۀ معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد
ما به او محتاج بوديم او به ما مشتاق بود
در شب قدر ار صبوحي كرده ام عيبم مكن
سر خوش آمد يار و جامي بر كنار طاق بود
(حافظ)