راه رندی

هله اي آنكه بخوردي سحري باده كه نوشت

هله پيش آ كه بگويم سخن راز بگوشت

مي روح آمد نادر رو از آن هم بچش آخر

كه بيك جرعه ببرد همه طراري و هوشت

چو از اين هوش برستي بمساقات و بمستي

دهدت صد هش ديگر كرم باده فروشت

چو در اسرار در آيي كندت روح سقايي

بفلك غلغله افتد ز هياهوي و خروشت

بستان بادۀ ديگر جز از آن احمر و اصفر

كندت خواجۀ معني برهاند ز نقوشت

دهد آن كان ملاحت قدحي وقت صباحت

به از آن صد قدح مي كه بخوردي شب دوشت

تو اگر هاي نگويي و اگر هوي نگويي

همه اموات و جمادات بجوشند ز جوشت

چو در آن حلقه بِگُنجي ز بر معدن و گَنجي

هوس كسب بيفتد ز دل مكسبه كوشت

تو كه از شر اعادي بدو صد چاه فتادي

برهانيد بآخر كرم مظلمه پوشت

(دیوان شمس مولانا)